گرچه از قدیم الایام گفتهاند انسان مارگزیده از ریسمان سیاهوسفید هم میترسد اما هیچ کس نمیداند جادوی جادوگر بزرگ تا کی ما را فریب میدهد و در دام میاندازد! بدعهدی به پیری اجدادمان شاید از سن پدر پدربزرگهایمان نیز فراتر رود این داستان بدعهدی و بد قولی قدرتهای دو سوی عالم اما بهخاطر دارم که هزار بار در تاریخ معاصر ایران با این جمله تکراری روبهرو شدم؛ و به این ترتیب این معاهده بسته شد و چندی بد با بدعهدی آمریکا و پیمانشکنی این کشور در حالی که ایران به تمام تعهداتش عمل کرده بود این قرارداد نیز برهم خورد. افتخار به مشت خالی! چه خاکها دادهایم، چه شهرها دادهایم، چه بنادر دادهایم، چه نفتها دادهایم، چه عزیزان دادهایم، چه خونها دادهایم و چه خوندلها خوردهایم تا امروز به این معاهده جدید برسیم، که امروز گوشهایمان را بگیریم تا صدای حق زمانه که میگوید: «آمریکا بدعهد بزرگ است و آمریکا قابل اعتماد نیست.» را نشنویم و دست به سوی کسی دراز کنیم که بزرگمان آن را شیطان بزرگ معرفی کرد و در نهایت پای میزی بنشینیم و لبخندی بزنیم و هرچه داریم را تقدیم کنیم و در آخر هیچ به دست آوریم و به این هادامه مطلب

در این روزها که نام «سینما» کمتر به زبان مردم و حتی کمتر به ذهن نامزدهای تازه عقد کرده میآید هر تلنگری که مقداری جذابیت در نام، بازیگران، سناریو، تبلیغات و... داشته باشد انفجاری بزرگ را در گیشههای قدیمی و تقریباً فرسوده سینماهای کشور رقم میزند. از ابتدای سال جاری چندباری این اتفاق در گیشه سینما رخ داد، «بادیگار» که یک فیلم ارزشمند، دیدنی و اکشن بود بهعنوان یک فیلم آیینی و ارزشی مطرح شد، بعد از آن فیلم «ابد و یک روز» که اثری فوقالعاده متفاوت و سنایویی جذاب داشت، با موضوعی اجتماعی پا به میدان گذاشت و بعد از اینها گیشه با کمی نوسان روبهرو بود و اما نامی که امروز مردم را به سینماها میکشاند «سلام بمبئی» است. این فیلم که نام دارترین بازیگران آن «محمدرضا گلزار» و «بنیامین بهادری» است به عنوان یک فیلم عاشقانه و اجتماعی است که با وجود همکاریهای سینمای ایران و هند نتوانست از کلیشه بودن داستان عاشقانه خود فرار کند و گرفتار تکراری به قدمت سینمای جهان شد. «قربان محمدپور» که هدایت و کارگردانی این اثر را بر عهده داشت تمام تلاش خود را کرده بود که این فیلم به دور از تکرارهای سینمای ایران و هادامه مطلب